Bij de Groene Kathedraal

Beminde overledene,

Ik weet het, stoere man, jij was
liever daar
waar je normaal gesproken
rond deze tijd je spieren traint, je hartslag
telt, hijgend bouwt
aan een lijf dat jaren stevig blijft
jouw kathedraal van vlees
twee keer per week op helse apparaten
water wordt zweet.

Jij komt hier gewoon
per ongeluk
met je vrouw, een vriend, je moest
en zou even mee de polder in,
een ritje maken, de zon
in je gezicht.

Je ging het schip in, nu ben je
hier op de bodem van de zee.

Je hebt geluk, het is zondagmorgen
en veel auto’s van de Waterlandseweg slapen nog.
Nu kun je ze horen: alle woorden
die jij ooit gesproken hebt
in de populieren, in de wind.

Je moet even wennen, natuurlijk
na al die drukte van daarginds.
Kies een plekje ergens onderaan een groene zuil.
Of loop je liever door naar een kapelletje?

In deze ritselzaal kun je rustig oefenen,
langzaam draait je denken om.
Kijk omhoog naar de groene golven
zet je voet op de ribben
van een kruisgewelf.

En zie hoe jouw stam zijn vel alvast laat glijden
bast tussen de schelpen, de wind
neemt mee en brengt terug.
Drink wat regen en glans in de zon
laat je bladeren maar gaan.

Leg je erbij neer:
jouw kathedraal is dood.
Leve de kathedraal.

Frouke Hansum