Arion en de zee

Even gaat het leven
sneller dan hij had geleerd
wanneer de dolfijn hem in de diepte vindt.

De zonnestralen granieten zuilenspiegelingen
stilte zacht verdreven,
door het neuriën van Arion
symfonie van doorzeefde zee.

Als sterren omarmen bubbels zijn muziek,
in luttelheid van momenten, spatten ze uiteen.
En hij drijft naar boven,
geholpen door de zilverschicht.

Op de spiegellijn van de oppervlakte
dansen zeilende golftoppen
en vleugeldolfijnen
klieven gebergtes van azuur.

Arion ademt weer
opent zijn arm als harp
componist van de natuur

op het ritme van de golfslag
en dolfijnen lijven
maakt Arion het mooiste lied

ooit
over het moment
in de diepte, de waterafgrond
even tot het uiterste geleefd.

Maar straks zal het welkom werelds zijn
en sijpelt zijn roem door naar de toekomst.

Dorine Ratulangie 2006