EEN LEVEN, GEDEELD


Hoe zieker ze werd
hoe trouwer
en ook haar eetlust bleef
ondanks het hijgen
en de pijn.
Een stuk worst
deed de prik niet voelen.
Ze vleide zich
aan de voeten van de assistente,
tevreden, de hele club mensen
bij elkaar, en zij,
zo moe
en zo snel en zo ver
weg.
Al roerloos dichter bij haar hart
de tweede spuit, diep
zette haar aangetaste buik
nog één keer uit,
geen terugkeer mogelijk.
Net of ze nog sliep
lieten we haar die avond
liggen in haar mand.
Een heleboel aaien,
warm en zacht,
tot het bedtijd was,
tot het de volgende ochtend
tijd was
om haar weg te brengen
naar achter, naar
haar eigen tuin.
want nooit immers
zou ze ons verlaten
als ze kon.

Annemieke van Rooijen