Overlevend


Op de dag dat haar oudste dochter
werd begraven
legde oma een spel patience
en zweeg in alle talen.
Ze veinsde de raven niet te zien vertrekken.

Dat in haar honderdkoppige familie
een gat geslagen was, te groot
om te vullen met zand
of met woorden

verlamde meer dan haar tong.

Wat ze niet benoemen kon,
daarover zweeg ze, wat ze niet voelen wilde
wees ze onherroepelijk de deur.

Niemand hoefde te zien
hoe het kaartspel uit haar handen viel.

Annemieke van Rooijen